یاداوری اش البته شرمندگی است – ولی چی می شود کرد ؟ اول زیر لبی – بعد که رویمان باز شد – بلند بلند – شروع کردیم به ایراد بنی اسرائیلی گرفتن .  یک چیزهایی شبیه این که : " ما را برگردان پیش فرعون – ان جا خوش تر بودیم " . " یک چیز بده همین جا بپرستیم – خدای تو خیلی دوره ". حتی اشتباه نکنم – اخرشم یکی مان درامد و گفت : " تو و خدایت برید جلو – کارها را که کردید – بیایید دنبال ما "

شما بدتان نیامد که هیچ – ول کن هم نبودید . ناز خریدید . وعده دادید ... دستمان را کشیدید . دورمان راه رفتید – بلکه ما به (رفتن) رضا بدهیم . یادم نمی اید یک بار گفته باشید . " اکه هی ! ساربان یک مشت علیل و ذلیل شدم ". حتی نشستید برای پاهای تاولی مان گریه کردید – گفتید : " یک جوری باید گرمتان کنم ".
گفتید : " اگر بشود کاری کرد جلویتان را ببینید " .

ما فقط گوش می کردیم . پشت ان تپه - کرخ و مات نشسته بودیم و مثل گنگ ها – شما را دید می زدیم که دست سایبان چشم می کردید . نگران – افق از دور بیابان را می دیدید و با دلهره می گفتید : " این جا – یخ می زنید ! " . " گم می شوید " . " این جا می ترسید !" . راست هم می گفتید – ولی ما دیگر حوصله ی تایید هم نداشتیم . همه ی جل و پلاسمان را پیچیده بودیم دورمان  . فقط چشم هامان پیدا بود . ان هم نیمه باز و خمار . اولش چرت های نیمه کاره می زدیم – بعد دیگر راستی ندیدیمتان . صداتان البته تا چند وقتی می امد توی گوشمان . التماس می کردید : " نخوابید – حالا نه – حالا نه " .

من یکی اخرین صدایی که از گلویتان شنیدم فریاد بود . داد می کشیدید : " من یک اتش می بینم " .

گفتیم حتما جایی همین دور و بر هائید – ولی نبودید .
نعلین هایتان . ته یک جفت نعلین – ان جا روی خاک بیابان – رفته بود فرو . گفتیم حتما خواستید بدوید . نعلین ها را کندید و بدو رفتید که شعله را برایمان بیاورید – ولی ردی از پای برهنه نبود . هیچی نبود  . همه چیز همان جا روی نعلین ها تمام می شد .

فکر می کنید ما الان کجاییم ؟ همها بیابان . همان شب . وحشت زده و یخ کرده کنار رد شما که یک هو تاما شده – همین . نشسته ایم این جا و باریکه ای نور از پشت توده ی ابرها افتاده توی صورتمان .

اقای ساربان جوان !

یعنی ممکن است ما را یادتان رفته باشد ؟

پ.ن: می گویند فقط ۳۱۳ مرد ؟
هیچ جا پیدا نمی شود ؟
و باز فقط در حرف و سخن می گوییم : ما منتظر ظهور هستیم !!!